I-Here.info [ไอ้-เหี้ย ดอท อินโฟ]

Great Demon King ตอนที่ 82 เนตรอสูร

| Great Demon King | 2538 วันที่แล้ว
ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป
                

เสียงร้องโหยหวน อย่างทรมาน ดังขึ้นทันที  และ หา นซั่วที่ ใช้มือกุมท้องและขยับตัวหนีออกห่างจากแฟนนี่  เขาม้วนงอตัวด้วยความเจ็บปวด   ขณะที่ในหัวซึ่งเคยร้อนรุ่มของเขาก็กลับสู่ภาวะปกติ  
แฟนนี่ลุกนั่งขึ้น   พลางใช้มือปัดร่างกายจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย   และลุกจากเตียงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น   เ ธอ ชำเลืองมองหา นซั่ว ด้วยท่าทางภาคภูมิใจและพ่นลมเชิงดูถูก  
“ เป็นไงล่ะ ?  รู้จักฤทธิ์ของข้าขึ้นมาบ้างรึยัง ?”  
“ อาจารย์แฟนนี่   ไม่เห็นต้องรุนแรง ขนาดนี้เลยนี่ครับ ?”  
หา นซั่วห น้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บพลางกุมท้องน้อยไปด้วยขณะพูดกับเธอ  
“ ตาบ้า   ยังจะกล้าพูดอะไรแบบนั้นอีกเหรอ   ข้าอุตส่าห์ยอมปล่อยผ่านเรื่องที่สระน้ำนั่นไปแล้วเชียว   แต่เจ้ากลับ …  เจ้ากลับทำมิดีมิร้ายกับข้าอีกแล้ว !  ที่ข้าไม่ฆ่าเจ้าทิ้ งไป ซะ   นี่แปลว่าข้าใจดีกับเจ้ามากเกินไปใช่มั้ย ?”  
หา นซั่ว กลิ้งตัวลงจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว   ก่อนจะมานั่งข้าง  ๆ  แฟนนี่   พร้อมสีหน้าจริงจัง   และพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ  
“ อะไรที่ผ่านมาก็ให้มันแล้วไปแล้วเถอะครับ   ข้าจะ ร่ายเวทมนตร์บางอย่างให้ท่านฟังน ะ “  
แฟนนี่เห็นหา นซั่ว ทำท่าทีขึงขังแต่ก็รู้ว่าเขาตั้งใจทำแบบนั้นเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นออกจากเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่  ในใจของเธอพลุ่งพล่านด้วยความโกรธทันทีและกำลังจะอ้าปากดุด่าเขาอยู่แล้วตอนที่ได้ยินหา นซั่ว ร่ายเวทย์บางอย่าง  ทีแรก   เธอก็ไม่ได้สนใจฟัง   แต่ก็ต้อง ตกตะลึงทันทีเมื่อได้ยิน เขาร่ายจน จบประโยคสุดท้าย   ประกายความตื่นเต้นฉาบขึ้นในดวง ตากลมโต ของเธอที่กำลังจับจ้องไปที่หา นซั่ว อย่าง ทันทีทันใด  พลางถามเขาด้วยเสียงสั่นเครือ  
“ นี่มันคาถาของเวท มนตร์ศาสตร์แห่งความตายนี่นา …  ข้าสัมผัสได้   แต่ทำไมข้าถึงไม่เคยได้ยินคาถานี้มาก่อนเลยล่ะ ?”  
“ นี่เป็นคาถาของเวทมนตร์ขั้นสูง   ชื่อ  “ เวทย์เสริมแกร่งความตาย ”  ครับ   เป็นเวทมนตร์ที่สูญหายไปหลายปีมากแล้ว   แต่ ข้าก็ไปพบมันเข้าโดยบังเอิญ “  
หา นซั่วค่ อย  ๆ  อธิบายให้เธอ ฟังอย่างช้า  ๆ  ในขณะที่แฟนนี่ กำลังแสดงท่าทีมีความสุขอย่างเหลือล้น  
“ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น ?  อธิบายให้ข้าฟังชัด  ๆ  ซิ !  แล้วยังมีเวทมนตร์ศาสตร์แห่งความตายที่สูญหายอื่น  ๆ  อีกมั้ย ?  รีบบอกข้าเร็ว  ๆ  เข้า !”  
แฟนนี่มักจะหมกมุ่นกับการศึกษาค้นคว้าเรื่องศาสตร์แห่งความตายอยู่เสมอ  จนลืมแม้กระทั่งความกราดเกรี้ยวก่อนหน้านี้   เพียงเพราะได้ยินคาถาของเวทมนตร์โบราณ ที่หายสาบสูญไปแล้วนับร้อยปีดังขึ้นจากปากของหา นซั่ว อีกครั้ง  จึงถามเขาอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่  
หา นซั่ว ถอนหายใจด้วยความโล่งอก   ก่อนจะพยายามทำใจให้สงบและพยักหน้ารับ  
“ เวทย์ชุบศพ   ครับ   เวทมนตร์นี้ข้าก็ไปเจอเข้าโดยบังเอิญเหมือนกัน   อาจารย์แฟนนี่   ข้าคิดว่าท่านเองคงรู้ดีว่าพวกมันคือเวทมนตร์ที่สาบสูญของสาขาศาสตร์แห่งความตายของพวกเรา   แต่ ข้าอยากให้ท่านเก็บเป็นความลับชั่วคราวก่อนจะได้มั้ยครับ ?”  
แฟนนี่ฉลาดพอที่จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร   เธอจึงเข้าใจความตั้งใจของหา นซั่วทั นที   จึงพยักหน้ารับอย่างรัวเร็ว พลางเบิกตากว้างเน้นย้ำให้เขาเชื่อว่าเธอเข้าใจดีจริง  ๆ   
หา นซั่ว จึงเล่าให้เธอฟังต่อ   เกี่ยวกับคาถาและท่าทางการร่าย  “ เวทย์ชุบศพ ”  และ  “ เวทย์เสริมแกร่งความตาย ”  อย่างละเอียด   รวมทั้งถามเธอถึงเนื้อหาบางอย่างที่เขายังไม่เข้าใจ   ในขณะที่แฟนนี่เองก็ตื่นเต้นดีใจสุดขีดจนลืมการกระทำแสนน่าอายที่เขาทำไว้กับเธอก่อนหน้านี้  เธอค่อย  ๆ  อธิบายให้หา นซั่ว ฟังในอุปสรรค ที่หา นซั่วพ บอย่างใจเย็น  
หา นซั่ว รู้ดีว่าไม่ช้าก็เร็ว   เขาจะสามารถร่ายเวทมนตร์เหล่านั้นได้อย่างสมบูรณ์   แต่ตราบใดที่ยังแข็งแกร่งไม่พอ   หา นซั่ว ก็ยังไม่อยากให้ใครล่วงรู้ความลับนี้  
ในฐานะที่เป็นทั้งนักเวทย์ผู้ใช้ความตายระดับ สูง   และเป็นผู้ที่หา นซั่ว ชื่นชม   เขาจึงไม่คิดปิดบังความจริงกับแฟนนี่   โดยเฉพาะเธอที่เปรียบเสมือน สิ่งล้ำค่าที่ ต้องแลกให้ได้ มาแม้ว่าเธอจะทำให้เขา ต้องเจ็บตัวเพียงใดก็ตาม  อีกทั้งยังเป็นผู้ที่ห่วงใยเขามาโดยตลอด   และไม่ว่าอย่างไร  ก็จะยังคงมีเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับเวทมนตร์ที่เขาต้องถามเธอเพื่อให้เกิดความเข้าใจอย่างถ่องแท้มากที่สุดอยู่เรื่อย ๆ   
หา นซั่ว อยู่ในห้องของแฟนนี่และพูดคุยกับเธอจน ดึก ดื่น โดยที่พวกเขาทั้งคู่ไม่มีใครสักคนรู้ว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าไร  แล้วแฟนนี่ที่เคยดีใจจนเนื้อเต้นก็เริ่มหาวบ่อยขึ้นเรื่อย  ๆ  จนกระทั่งเ ริ่ม รู้สึกตัวว่าดึกมากแล้ว   แฟนนี่เอามือป้องปากหาว และพูดกับหา นซั่ว อย่างงัวเงีย เต็มที    
“ ดึกมากแล้ว   ข้าจะไปนอนแล้วล่ะ   ข้าอธิบายคำถามของเจ้าไปหมดแล้วด้วย   เจ้าก็กลับไปพักที่หอนอนของเจ้าได้แล้ว   อ๊ะ   จริงสิ   เจ้ายังไม่เคยเข้าไปอยู่ในห้องที่ข้าจัดเตรียมไว้ให้เลยนี่น า ?”  
หา นซั่ว พยักหน้า   ก่อนจะลุกขึ้น เดินไปที่ประตู   และตอนที่หา นซั่ว กำลังจะผลักประตูเปิดออกไปในตอนนั้นเอง   แฟนนี่ก็โพล่งขึ้นว่า  
“ ไบรอัน   อย่าคิดว่าข้าจะลืมสิ่งที่เจ้าทำไว้กับข้าล่ะ   แต่ เอาเถอะ   ถ้าเจ้าตั้งใจเรียนและจบการศึกษาจากสาขาศาสตร์แห่งความตายได้เร็วกว่าปกติล่ะก็  ข้าอาจจะอภัยให้เจ้าก็ได้นะ “  
หา นซั่ว สะดุ้งตกใจ  และชะงักฝีเท้าหยุดอยู่หน้าประตู   ก่อนจะ หันหน้ากลับมามองแฟนนี่ที่กำลังมองเขาด้วยสายตาคาดหวัง  พร้อม พูดกับเขาด้วยท่าทีจริงจัง  
“ ไ บรอัน ด้วยพรสวรรค์ระดับเจ้าน่ะ เรื่องแค่นี้คงไม่ยากหรอก ตราบใดที่เจ้ามีความตั้งใจฝึกฝนตัวเองอย่างหนักล่ะก็ เจ้าจะต้องเป็นนักเวทย์ผู้ใช้ความตายที่แข็งแกร่งมากแน่ ๆ และเจ้าจะสมหวังในทุกอย่างที่เจ้าต้องการเลยล่ะ!”  
“ ทุก สิ่งที่ข้าต้องการ ?  รวมถึงท่านด้วย รึเป ล่าครับ   อาจารย์แฟนนี่ ?”  
หา นซั่ว ถามออกไปโดยไม่รู้ตัว  
หัวใจของแฟนนี่เต้นรัว เมื่อเห็นหานซั่วกำลัง มองเธออย่างมีความหมาย  จู่  ๆ  แก้มของเธอก็แดงระเรื่อและเริ่มเดือดดาลใส่เขาทันที  
“ ออกไปเลยนะ !  เดี๋ยวนี้เลย   เจ้าเด็กบ้ากาม !”  
หัวใจของเขาเต็มตื้นไปด้วยความสุข   หา นซั่ว รู้สึกได้ว่าแฟนนี่เองก็ดูเหมือนจะสนใจในตัวเขาอยู่ บ้าง เหมือนกัน   เพราะประโยคที่พวกเขาคุยกันเมื่อครู่   เขาบอกได้ทันทีว่าแฟนนี่คาดหวังในตัวเขาจริง  ๆ  หา นซั่ว คิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจเรื่องทั้งหมด   ว่าหากเขาต้องการจะเอาชนะใจแฟนนี่แล้ว ล่ะก็   ทั้งความแข็งแกร่งและสถานะของเขาค่อนข้างจะต้องพิเศษและไม่ธรรมดาเหมือนใคร  ๆ   
“ อย่าห่วงเลยครับ   ข้าจะตั้งใจให้ดีที่สุดเลย   ไม่นานหรอก   แล้วท่านจะได้เห็นเองครับ !”  
หา นซั่วห ยุดอยู่ที่ประตู   เขา กระซิบบอกเธอเบา  ๆ  ก่อนจะรีบออกจากห้อง   และหายไปในความมืด  
หลังจากออกมาจากห้องของแฟนนี่   หา นซั่ว ยังไม่กลับไปยังหอนอนที่แฟนนี่จัดเตรียมไว้ให้ในทันที   เพราะหน้าประตูหอมียามยื นเฝ้าอยู่   และแต่ละห้องก็เชื่อมต่อถึงกัน   หา นซั่ว ไม่ต้องการให้ใครพบร่องรอยหลักฐานใด  ๆ  ของตัวเขาเอง   เพราะกลัวว่าจะทำให้นักฆ่า  “ ปีศาจเงา ”  รวมทั้งโกร เวอร์ สงสัยและรู้ตัว  
โดยเฉพาะเมื่อเขาเพิ่งได้ยินที่แฟนนี่บอกว่าในช่วงหลัง  ๆ  นี้   เธอรู้สึกราวกับมีใครบางคนกำลังสะกดรอยตามเธออยู่ตลอด   ก็ยิ่งทำให้เขาเป็นกังวล   และกลัวที่จะเปิดเผยตัวให้ใครเห็นมากกว่าเดิม  
เมื่อคิดได้อย่างนั้น   หา นซั่ว ก็คิดว่าบางที   ตั วเขาเองน่าจะหาซื้อบ้าน ที่อยู่นอกเขตวิทยาลัยเป็นของตัวเองเอาไว้สักหลัง  มิเช่นนั้นแล้ว   เขาอาจจะไม่มีที่ให้อยู่ เมื่อกลับมายังจักรวรรดิอีกในอนาคต   และ หากเขามีบ้านเป็นของตัวเอง  เขาก็ไม่จำเป็นต้องไปที่สุสานด้านหลังวิทยาลัยทุกครั้งที่ต้องการใช้มิติเวทมนตร์เคลื่อนย้าย  
เมื่อหา นซั่วล องชั่งน้ำหนักในเรื่องนี้ดูขณะกำลังเดินไปตามด้านข้างของห้องสมุ ดสาขาเวทมนตร์ธาตุมืด  เขาก็ได้ยินเสียงพลิกหน้าหนังสือ เสียงดัง   ทำให้หัวใจของหา นซั่ว วูบด้วยความประหลาดใจทันที   ก่อนจะหลบซ่อนกายอย่างมิดชิดในเงามืดของ มุม  ๆ  หนึ่งรอบนอก ห้องสมุด  


หา นซั่วข ยับคอเล็กน้อย   แล้วปีศาจปฐมภูมิทั้ง  3  ตนก็ลอยออกมาอย่างไร้สุ้มเสียง   พวกมันล่องลอยไปสอดแนมภายในห้องสมุดโดยกลมกลืนไปกับความมืดของรัตติกาล  ภาพที่ปรากฏคือ ร่างของคน  2  คนพร้อมด้วยแสงสว่างจาง  ๆ  ในมือ   และด้วยแสงอันอ่อนแรงนั้นเอง   ก็ทำให้ หา นซั่ว ไ ด้เห็นสองใบหน้าที่คุ้นเคย   ดุ ๊ค   นักเวทย์ชรา   และ เอริค   อัศวินระดับสูง  
เดิมที นั้น   หานซั่วได้ลู กแก้วสีเขียวที่สามารถใช้เปิดสู่สุสานแห่งความตายจากคนคู่นี้ตั้งแต่เหตุการณ์ในสุสานบนภูเขาด้านหลังวิทยาลัยในครั้งนั้น เอริคซึ่งมั่นใจมากว่าหานซั่วจะต้องตายอย่างแน่นอนหลังจากที่ถูกออร่าต่อสู้ของเขาโจมตีเข้าไป  จึงไม่ได้กลับมาตรวจสอบร่างของหา นซั่ว ว่ากลายเป็นศพจริง   แม้จะ ผ่านไปได้หลายเดือนแล้ว  หา นซั่วเ องก็ไม่คาดคิดว่าจะเจอสองคนนี้อีกในห้องสมุดสาขาเวทมนตร์ธาตุมืด เช่น นี้  
“ ระวังหน่อย  มีผู้คนที่แข็งแกร่ งตั้ง มากมายอยู่ในวิทยาลัยเวทมนตร์และศาสตร์แห่งพลังบาบิโลน  อย่าทำให้ใครรู้ตัวเข้าล่ะ   เดี๋ยว พวกเราก็ได้เจอปัญหาใหญ่กันพอดี “  
ดุ๊ครีบร้อง เตือนด้วยเสียงแผ่วเบาเมื่อเห็นเอริคพลิกหน้ากระดาษอย่างไม่ ระวัง  
“ พวกเราก็ยังหาไม่เจออยู่ดีนะครับ   ตำราของสาขาศาสตร์แห่งความตายไม่มีเล่มไหนเขียนไว้ถึง   เ นตรอสูร   เลย “  
เอริคพลิกหน้ากระดาษอย่างเบามือลง   พลางบ่นด้วยเสียงแผ่วเบา  
“ เฮ้อ    เนตรอสูร    เป็นกุญแจ สำคัญ ที่ใช้ไขสู่สุสานแห่งความตาย   พวกเรา อุต ส่ า ห์ ได้มาด้วยความยากลำบากแสน สาหัส   อยู่ดี  ๆ  ก็มาหายไปแบบนี้ได้ยังไงกันนะ ?   ลองกลับไปค้นที่บ้านเขาจนทั่วแล้วก็ยังไม่พบอะไร   แปลกจริง  ๆ  วิทยาลัยเวทมนตร์และศาสตร์แห่งพลังบา บิโ ลนก็มีหนังสือตำราตั้งหลายเล่มที่เกี่ยวกับศาสตร์แห่งความตาย  น่าจะพบเบาะแสอะไรบ้าง   ไม่อย่างนั้น   พวกเราคงรับไม่ไหวหรอก ถ้าต้อง ตกเป็นเป้าโจมตี เวลา พวกนักเวทย์ระดับ สูง ฟา ด งวงฟาดงา ไปทั่วขึ้นมา “  
หา นซั่ว ซึ่งอยู่ข้างนอก   ได้ยินทุกบทสนทนาและท่าทางทุกอย่างของพวกเขา อย่างชัดเจนจากการสอดแนมของเหล่าปีศาจปฐมภูมิ   ในที่สุด   เขาก็รู้ว่าลูกแก้วสีเขียวปริศนาที่เขาได้มา   เรียกว่า  “ เนตรอสูร ”  ดูเหมือนว่าที่ ทั้งสองคนเข้ามาในห้องสมุดเวทมนตร์สาขาธาตุมืดกลางดึกแบบนี้  ก็เพราะคิดแบบเดียวกับหา นซั่ว   คือต้องการ ค้นหาความลับของ  “ เนตรอสูร ”  เท่าที่ จะ มี ภายในห้องสมุด  
หลังจากนั้นไม่นาน   ทั้งคู่ก็คว้าน้ำเหลวและออกจากห้องสมุดไปด้วยความผิดหวัง   พวกเขาเคลื่อนตัวด้วยความคล่องแคล่วว่องไวไปตามถนนเส้นเล็ก  ๆ  ที่นำไปยังด้านหลังของวิทยาลัย  
จากบทสนทนาที่ได้ยิน   หา นซั่ว สรุปได้ว่า   ทั้งสองคนน่าจะมาจากองค์กรอะไรบางอย่าง   ซึ่งตอนนี้เขาก็ได้   เนตรอสูร    มาอยู่ในมือแล้ว   จึงอยากรู้ความลับของพวกนั้น ที่อาจจะเป็นประโยชน์ต่อเขา ให้มากขึ้นอีก  หา นซั่ว สั่งการปีศาจปฐมภูมิทั้ง  3  ตนให้ติดตามสะกดรอย ดุ ๊คแ ละเอริคไป   โดยตน เองก็รักษาระยะห่าง   และค่อย  ๆ  เคลื่อนตัวไปยังภูเขาด้านหลัง ตามหลังพวกนั้น  
แต่ ทว่า  พวกนั้นกลับไ ม่ ได้ตรงไปยังสุสานบนภูเขาด้านหลัง   หากแต่เปลี่ยนเส้นทางทันทีที่ออกจากเขตพื้นที่ของวิทยาลัย   พวกนั้นเคลื่อนตัวด้วยความเร็ว   โดยใช้เส้นทางตามถนนหลักของเข ตพื้นที่ตอนเหนือ   ในที่สุดก็ค่อย  ๆ  เดินตรงไปยังสนามหญ้ารกร้างแห่งหนึ่ง  
ปีศาจปฐมภูมิทั้ง  3  ตนตามพวกเขามาจนถึงที่นี่   และกำลังจะล่องลอยไปหาจุดที่สอดแนมได้เหมาะ  ๆ  ตามคำสั่งของหา นซั่ว   แต่แล้วเขาก็รู้สึกราวกับว่าปีศาจปฐมภูมิชนเข้ากับอะไรบางอย่าง  
“ ใครน่ะ  !?”  
เสียงหนึ่งร้องขึ้นทันทีในสนามแห่งนั้น  
หา นซั่ว สะดุ้งสุดตัว   และรู้ทันทีว่าเขตแดนบางอย่างถูกกางขึ้นในพื้นที่โดยรอบสนามหญ้า   เพราะตามปกติแล้ว   ปีศาจปฐมภูมิซึ่งเป็นจิตวิญญาณไร้รูปร่างจะไม่มีสิ่งใดที่สามารถตรวจจับได้  เหล่าปีศาจปฐมภูมิรับรู้ถึงอันตรายในขณะที่ หานซั่วเองก็พยายามรวบรวมสติให้หายจากอาการตื่นตกใจ  พวกมันรีบถอยร่นทันที   ตามที่หา นซั่ว สั่งให้พวกมันแยกย้ายหนี กันไปใน  3  ทิศทางที่ต่างกัน   ด้วยความเร็วมากที่สุดเท่าที่จะทำได้   เพื่อมุ่งหน้าตรงไปยังถนนทางตอนเหนือ  
ไม่นานนัก  เหล่าปีศาจปฐมภูมิก็กลับสู่ร่างของหานซั่วพร้อมกันแม้จะมาจากคนละทิศละทาง  เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก   เขา จดจำสนามหญ้านั่นเอาไว้   แต่เพราะรู้ว่ามีใครบางคนที่แข็งแกร่งมากอยู่ที่นั่น   จึงจำเป็นต้องยกเลิกการสอดแนมชั่วคราวอย่างเลี่ยงไม่ได้  
ตอนที่หา นซั่ว กำลังจะออกไป   เขาก็ รู้ว่าบริเวณที่เขายืนอยู่เป็นถนนในเขตพื้นที่ทางตอนเหนือ   และสนามหญ้านั่นก็อยู่ไม่ไกลจากที่พักของ ฟี บี้มากนัก   ในเวลานั้น   ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย  ๆ  แล้ว   หา นซั่ว นึกถึงเสบียงอาหารที่สัญญากับพวกคนแคระไว้ขึ้นมาได้   เขาใช้เหรียญเงิน  1  เหรียญเพื่อซื้ออาหารเช้า   ก่อนจะเดินไปยังที่พักของ ฟี บี้  
เมื่อมาถึง   เขาก็สังเกตว่ารอบ  ๆ ที่พักของเธอมีจำนวนทหารยามเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมากผิดกว่าแต่ก่อนลิบลับ  และหาน ซั่ว ยังสัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจแผ่วเบา ที่ กำลัง ยืน รออยู่ภายใน   นอกจากนั้นแล้ว   ห้อง  ๆ  หนึ่งในตัวอาคารที่หา นซั่ว สัมผัสไม่ได้ถึงการระบายของมวลอากาศ   ทำให้เขารู้ทันทีว่าม่านพลังหรือเขตแดนบางอย่างถูกกางขึ้นภายในที่พักแห่งนั้น  
หา นซั่ว เคาะประตูเบา  ๆ  เมื่อมาหยุดยืนอยู่หน้าประตู   ใครบางคนรีบเร่งพุ่งตัวมาที่ประตูทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะเรียกโดย ไม่ได้เปิดประตูในทันที   แต่กลับร้องถามขึ้นแทน  
“ ใครน่ะ !?”  
“ ข้าไบรอัน   ข้ามาพบท่าน ฟี บี้ครับ !”  
หา นซั่ว ที่ยืนอยู่นอกประตูตอบด้วยเสียงแผ่วเบา  
“ รอเดี๋ยวนะ !”  
คนที่อยู่ด้านในตอบ  และเสียงฝีเท้าของคนข้างในก็เคลื่อนตัวห่างออกไปจากประตูด้วยความรวดเร็ว  ก่อนที่เสียงฝีเท้าที่เพิ่มขึ้นกลายเป็น  2  คน   รีบรุดมาที่ประตูนั้นทันที  
“ ไบรอัน   นั่นเจ้ารึ ?”  
เสียงของ เฟ เบียนร้องดังขึ้นผ่านประตู  
“ ข้าเองครับ “  
หา นซั่วต อบ  
เฟ เบียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก   และรีบสั่งคนข้าง  ๆ  ทันที  
“ เปิดประตูได้เลย   นี่ใช่ไบรอันจริง  ๆ”  
ประตูเปิดออก   เผยให้เห็น เฟ เบียน   พร้อมกับนักดาบอีก  2  คนในชุดเกราะสีเงินที่ยืนอยู่ข้าง  ๆ  ใบหน้าของพวกเขาทั้งกรำแดดและหยาบกร้านราวกับผ่าน การยืนยามอย่างทรหดอดทน ภายใต้สายลมและแสงแดดเป็นเวลายาวนานหลายปี  และดูราวกับเป็นนักดาบมืออาชีพ  
“ มา  ๆ  รีบเข้ามาเลย !  ไม่ได้เจอเจ้าตั้ง  10  กว่าวัน   ท่าน ฟี บี้พูด ถึงเจ้าอยู่บ่อย  ๆ เรื่องที่ว่าพวกเราจะรับมือกับ ปัญหาความยุ่งยากได้สบายขึ้นเพราะเจ้าอยู่ข้างเดียวกับเรา  รวมถึงปฏิกิริยาน่าทึ่งของเจ้าในวันนั้นด้วยนะ “  
แม้ เฟ เบียนจะยิ้ม   แต่ก็มองออกอย่างเห็นได้ชัดว่าเขาค่อนข้างเหนื่อยอ่อน ทีเดียว  
“ ดูเหมือนสถานการณ์ของพวกท่านจะไม่ค่อยจะสู้ดีเลยนะครับ   ครั้งที่แล้วที่ข้ามาที่นี่   ความปลอดภัยยังดูไม่แน่นหนาขนาดนี้เลย “  
หา นซั่วม อง เฟเบีย นอย่างพิจารณาและพูดแหย่เขา  
เฟ เบียนถอนหายใจเบา  ๆ  
“ อย่าไปพูดถึงมันเลย  10  วันที่ผ่านมานี่   ท่าน ฟี บี้เกือบต้องตกเป็นเหยื่อในการลอบสังหารมาตั้ง  3  ครั้งแล้ว   แล้วแต่ละครั้งก็โหดร้ายรุนแรงขึ้นเสมอ   คนพวกนี้มาจาก   หน่วยทหารรับจ้างไฟสงคราม   น่ะ    ท่าน ฟี บี้ใช้เงินเยอะมากเพื่อจ้างพวกเขามา   แต่สองวันก่อน   ก็เพิ่งจะบาดเจ็บไป  3  คน   แล้วก็ตายไป  2  คน   ดูเหมือนโกร เวอร์ จะเริ่มร้อนใจ   จนทำให้พวกเราต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายมากขึ้นเรื่อย  ๆ  เลย “  
พวกเขา เดินไปตามโถงทางเดิน   พลางพูดคุยด้วยกันไปเรื่อย   หา นซั่ว สัมผัสได้ถึงนักเวทย์  2  คน   และนักดาบอีก  1  คนตรงหัวมุมของอาคารข้างเคียง   และดูจะแข็งแกร่งไม่น้อยเลยทีเดียว  เมื่อมีนักรบมากฝีมือจำนวนมากรายล้อมคอยปกป้องฟีบี้ที่แข็งแกร่งถึงระดับจอมดาบ  ทั้งโกร เวอร์ และ  “ ปีศาจเงา ”  จะต้องพรั่นพรึ่งเป็นอย่างมากแน่นอนหากต้องปะทะเข้ากับภยันตรายที่แลดูหนักหนาถึงเพียงนี้  
แล้วปีศาจปฐมภูมิทั้ง  3  ตนก็ลอยออกมาจากด้านหลังคอของหา นซั่ว อีกครั้ง   พวกมันเลี่ยงการสัมผัสเขตแดนที่หน่วยทหารรับจ้างไฟสงครามกางเอาไว้   ก่อนจะแยกย้ายกันไปหลบคนละมุมห้องทั้ง  3  ส่วน   เพื่อ คอยเฝ้าสังเกตการณ์ทุกอย่างรอบตัวเขาอย่างเงียบ  ๆ   
ไม่นานนัก   ฟี บี้ก็เดินเข้ามาในห้อง   พร้อมด้วยสาวงามร่างสูงผมสีแดงเพลิงคนหนึ่ง   เธอมัดผมทรง หางม้า   ร่างกายภายใต้สีผิวสีน้ำตาลเข้มนั้นทั้งสูงสง่า   ล่ำสันและบึกบึน   ไม่ว่าจะเป็นหน้าอก   ก ้ น   หรือร่างกายล้วนใหญ่โต   เธอสะพายดาบใหญ่ไว้ที่หลัง   ลักษณะท่าทางคล้ายว่าจะเป็นนักดาบ  
“ ไบ รอ ัน   ในที่สุดก็ได้เจอเจ้าอีก   เยี่ยมไปเลย !”  
ฟี บี้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงประหลาดใจเมื่อเห็นหา นซั่ว  
“ ฟี บี้   นี่น่ะรึ   ไบรอัน   เด็กหนุ่มมหัศจรรย์ที่เจ้าพูดถึงอยู่บ่อย  ๆ?”  
สาวร่างล่ำสันในผมสีแดงเพลิงมองหา นซั่ว อย่างพิจารณาขณะพูด  
“ ใช่แล้วล่ะ   แคน ดิซ !”  
“ งั้นขอข้าดูหน่อยก็แล้วกัน   ว่าจะมหัศจรรย์จริงอย่างที่ว่า รึเป ล่า !”  
แคน ดิซ พ่นลมอย่างดูถูกและดึงดาบใหญ่ที่หลังของเธอออกมาอย่างรวดเร็ว  ก่อนจะฟันลงไปที่หา นซั่ว   ซึ่งทันทีที่ชักดาบออกจากฝัก  เปลวเพลิงสีแดงก็ลุกโชติช่วงขึ้นไปทั่วพื้นผิวของดาบใหญ่นั้นราวกับลมหายใจมังกร  ดูเหมือนว่าเธอผู้นี้จะเป็นนักรบจอมเวทย์เช่นเดียวกันกับหา นซั่ว  
… ………………………………….  
(0 votes) 0/10
ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป
comments